[ مقدمه مؤلف ] - 1 - هم اكنون در حضور امامى از ائمّهء اهل بيت عليهم السلام هستيم كه فضايل و علوم ايشان دنيا را پر كرده است و زندگى خود را به پيشگاه خداوند هديه نموده و بالاترين صميميّت و اخلاص را نسبت به حق ابراز داشته‌اند . او امام دهم علىّ الهادى همنام جدّش امام امير المؤمنين ، راهنماى حكمت و عدالت اجتماعى در زمين است ، كه در ناشناخته ماندن شخصيّت و مبرّا بودن از هر انگيزهء مادى همانند اوست . كسى دربارهء اين امام بزرگ نگفته كه وى به خواهشى از خواهشهاى هوا و هوس پاسخ گفته باشد ، و يا در برابر گرايشى از گرايشهاى نفسانى سر تسليم فرود آورد ، بلكه تنها اطاعت خدا را بر هر چيزى مقدم داشته و با عشق به خدا شبها را به عبادت و راز و نياز و شب‌زنده‌دارى گذرانيده است . ايمان به خدا در اعماق جان و ژرفاى وجودش ريشه دوانده بود بطورى كه از بارزترين ويژگيها و روشنترين فضيلتهاى او شده بود . از ادعيه شريفه و مناجاتهاى حكيمانه و فرازهاى ارزشمند در فلسفهء توحيد به قدرى از آن وجود گرامى رسيده است كه خود دليل بر آن است كه وى از نخستين راهنمايانى است كه مشعل هدايت و ايمان را در زمين برافراشته است .